“aynı göğe bakıyorum yine aynı kadraj, aynı ışık var her yerde ne gökyüzü değişmiş buralarda ne de herhangi bir gece bir tek içimde susmayan şeyin sesi çınlıyor boşalan odamın penceresinde

bazı duygular anlatılmazmış ya hani bazı sözlerin anlamı kalmazmış kelimelerde işte orada kaldım tam orada ben varım, bir tek ben olan hâlimle

neyim, neredeyim ya da ben miyim şu soluk soluğa duran hayatın ensesinde yok oluşum öyle bir safha ki artık anlatamıyorum; kifayetsiz kalıyor kelimeler, sözler anlatamıyorum, kayboluyorum gitgide kendimde..”